فلسفه مواجهه با دیگری

«مرا چه پروای گل و درخت، و آتش و سنگ، اگر بی عشق و بی‌خانمان باشم! باید دو نفر بود - یا، دست‌کم، افسوس، باید دو نفر بوده باشیم - تا آسمان آبی را فهم کنیم، تا طلوعی را نام نهیم.» مواجهه با دیگری یعنی تکان خوردن و آشفته شدن. دو هستی با هم تماس می‌یابند، به هم برمی‌خورند و می‌بینند که مسیرهایشان تغییر کرده است. مواجهه با بعضی آدم‌ها - عاشقانه، دوستانه یا حرفه‌ای - یا مواجهه با بعضی حوادث یا آثار هنری و ادبی چنان قدرت دگرگون‌کننده‌ای دارد که گویی از نو متولد می‌شویم، و حضور نیروی تپنده‌ای را حس می‌کنیم که در قلب واقعیت جاری‌ست و خود زندگی‌ست. شارل پپن، فیلسوف و نویسندۀ فرانسوی، با بهره‌گیری از اندیشه‌های فیلسوفان، رمان‌نویسان و سینما‌گرایان، و تحلیل نمونه‌های واقعی مانند دوستی پیکاسو و پل الوار به ما می‌گوید چرا باید با «آنچه خودمان نیستیم» مواجه شویم تا «خودمان شویم»؛ و با نیروی مواجهه به «زندگی حقیقی» دست یابیم.